Een burn-out, stress, depressie, uitstelgedrag, het zijn zaken waar we in onze prestatiegerichte samenleving vaak tegenaan lopen. Kan een microdosis LSD daarbij helpen?

Eva Salomon interviewde experts en ervaringsdeskundigen en schetst hiermee een beeld van het fenomeen microdosing in Nederland. 

 

TEKST: EVA SALOMON

In 2015 schreef het Amerikaanse tijdschrift The Rolling Stone over de nieuwe trend in tech-paradijs Silicon Valley: een druppel LSD in de koffie doet daarvoor veel medewerkers wonderen voor de creativiteit en productiviteit op het werk. Ook in internationale media dook het fenomeen regelmatig op. Het internet staat inmiddels vol met succesverhalen van gebruikers van over de hele wereld: mensen die microdoseren voelen zich over het algemeen empathischer, creatiever en meer verbonden met hun omgeving.

Hype of echt populair?

Na alle media-aandacht lijkt microdosing toe te nemen in populariteit. Er zijn geen cijfers bekend hoeveel mensen er precies aan microdosing doen. Maar het grootste forum over microdosing op de Amerikaanse website Reddit heeft nu ruim 20.000 leden. Een jaar geleden waren dit er nog maar een paar duizend. De organisatie The Third Wave, opgericht in 2015 door de Amerikaanse entrepeneur Paul Austin, heeft een website over microdosing en psychedelica met een half miljoen bezoekers per maand, en biedt sindskort een online microdosing cursus aan voor 97 dollar en heeft al 240 cursisten.

De Nederlander Hein (44) kreeg tijdens zijn eerste ervaring met microdosing de ingeving om alle informatie op internet te bundelen. Hij richtte in augustus dit jaar het eerste Nederlandse internetplatform over ‘microdosing’ op om in kaart te brengen wie en waarom mensen in Nederland microdoseren en welke voor- en nadelen deze mensen rapporteren. Zijn besloten Facebookgroep, waar mensen ervaringen uit kunnen wisselen, bestaat uit meer dan 270 leden. Ook verzamelt hij op zijn website informatie en praktische tips als ‘hoe paddenstoelen kweken voor microdosing’. Hein: “Ik merkte dat hier behoefte aan was. Steeds meer mensen raken overtuigd. Daarom wil ik zorgen voor goede, betrouwbare informatie, en een platform bieden waar mensen elkaar vragen kunnen stellen.”

Microdosing lijkt in Nederland inderdaad onder een kleine maar actieve groep mensen sterk te leven. In het afgelopen jaar organiseerde de Psychedelic Society of The Netherlands, een community voor psychedelica-enthousiasten, twee uitverkochte informatieve bijeenkomsten over microdosing in Amsterdam. Dit gebeurde in samenwerking met de Amerikaanse organisatie The Third Wave. Deze evenementen voor respectievelijk 80 en 120 bezoekers waren in no-time uitverkocht. Een spontane microdosing meet-up in het Westerpark deze zomer trok zeker 60 geïnteresseerden. En begin november organiseerde Microdosing.nl haar eerste meet-up, waar ook meer dan 60 mensen op af kwamen.

Microdosing als medicijn?

Hoewel microdosing een paar jaar geleden voornamelijk gezien werd als ‘trucje’ om met meer energie beter te presteren en creatiever te zijn op het werk, melden voor de Facebookgroep die microdosing.nl, heeft opgericht, juist veel mensen zich aan die al lange tijd worstelen met problemen op persoonlijk vlak: van uitstelgedrag tot depressie. “Die mensen zijn op zoek naar een oplossing, en willen ontdekken of microdosing hen kan helpen”, zegt Hein. 

Een van die mensen is Ton (59). Al sinds zijn kindertijd ‘niet echt gelukkig in het leven’. Depressie wil hij het zelf liever niet noemen, maar al 17 jaar krijgt Ton antidepressiva voorgeschreven van zijn dokter. Het hielp hem maar weinig. “Ik wilde van die medicijnen af.”

Op internet las Ton positieve verhalen over het gebruik van psilocybine, de werkzame stof in paddo’s en truffels, tegen depressie. “Ik vond het een poging waard.” Op een zaterdagmiddag nam hij voor het eerst 0,3 gram gedroogde truffels. Een maand later, is hij naar eigen zeggen voor het eerst in zijn leven echt gelukkig. “Ik had nooit ergens energie voor. Nu pak ik alles probleemloos aan.”

Matthijs (33) is freelance regisseur en fotograaf, en gebruikt LSD om zich beter te kunnen focussen tijdens het werk. Als kind kreeg hij de diagnose ADHD waarvoor hij een lange periode Ritalin slikte om zich te kunnen concentreren. Maar dat maakte hem sociaal compleet afgesloten. “Ik kreeg er angstaanvallen van. Dus stopte ik op mijn achttiende.” Nu, met ongeveer twee microdoses LSD per week, kan hij zich beter concentreren op zijn werk. Ook wordt het sociale contact met andere mensen door microdosing juist positief beïnvloedt. “Ik kan eindelijk momenten van rust en focus pakken, maar als ik niet met mijn werk bezig ben juist beter leven in het moment.”

Nog weinig bewijs

Hoewel dit soort positieve verhalen over microdosing de norm zijn, is er nog geen wetenschappelijk bewijs voor de werking van zo’n kleine dosis psychedelica. Ook zijn de gevaren van microdosing op lange termijn nog niet duidelijk in kaart gebracht.

Momenteel wordt er via de Beckley Foundation, een Engelse Stichting ter ondersteuning van onderzoek naar psychedelica, via crowdfunding geld opgehaald voor het eerste onderzoek naar microdosing. Onderzoekers willen met behulp van hersenscans kijken naar wat precies het effect op het brein is van zo’n kleine dosis LSD. Mogelijk kan dit onderzoek de verhalen van microdosers met bewijs ondersteunen.

De Nederlandse neurowetenschapper Mendel Kaelen (33), doet aan het Imperial College London onderzoek naar de hersenmechanismen onder invloed van LSD en psilocybine. Hij bevindt zich onder de wetenschappers die microdosing willen gaan onderzoeken. De afgelopen jaren wordt er steeds meer onderzoek gedaan naar de therapeutische werking van psychedelica.
Die hernieuwde interesse in psychedelica valt volgens Kaelen te verklaren. “Psychiatrische behandelmethoden en de manier waarop wij denken over mentale gezondheid, zijn de afgelopen decennia op een doodlopend spoor beland. Veel psychiaters zien hun beroep als palliatieve zorg: het verzachten van de symptomen zonder de patiënt te genezen. Er zijn mensen die zoeken naar een oplossing voor dit probleem.”
Dit is iets wat Matthijs ook opviel tijdens zijn zoektocht naar een oplossing voor zijn concentratieproblemen. Voordat hij zelf begon te experimenteren met microdosing, ging hij eerst langs de huisarts. “Ik kreeg precies hetzelfde recept voor Ritalin voorgeschreven als toen ik kind was. In 20 jaar is er dus blijkbaar niets veranderd.”

Maar wat de werking van microdosing betreft, is Kaelen sceptisch. Wel heeft hij er een neurowetenschappelijke verklaring voor. “Psychedelica zorgen voor meer flexibiliteit in de geest. Het kan zijn dat een sub-perceptuele dosis wel een andere staat van bewustzijn creëert, maar dat iemand genoeg cognitieve vaardigheden behoudt om zich te blijven focussen. Dat kan positieve effecten als meer creativiteit en nieuwe inzichten teweeg brengen”, aldus de hypothese van Kaelen. Ook is experimenteren met psychedelica niet zonder risico’s. Er is nog te weinig bekend over de gevolgen van microdosing op lange termijn. Dit is een hele andere context dan wanneer een middel eenmalig in hoge dosis wordt ingenomen. Kaelen denkt dat er potentie ligt in microdosing, maar is is voorstander van kleine, voorzichtige stapjes. “Als het gaat om psychedelica is de gebruiksaanwijzing nog niet helemaal duidelijk. Die zijn we nog aan het ontwikkelen. We weten er simpelweg te weinig van microdosing om er enthousiast over te zijn.”

Geen wondermiddel

Ook Hein erkent dat niet alles wat over microdosing geschreven wordt, waar is. “Microdosing is geen wondermiddel en geen oplossing voor al je problemen, in tegenstelling tot wat sommige mensen – en de media – beweren. Microdosing werkt als een non-specifieke versterker op sub-perceptueel niveau: het versterkt je bewustzijn en je zintuigen. Zo kun je bijvoorbeeld makkelijker ingesleten patronen herkennen en word je bewuster van jezelf en de wereld om je heen. Maar om verandering in gang te zetten, moet je wel zelf aan de slag.”

Een andere valkuil van microdosing zou volgens Hein kunnen zijn dat mensen het gaan zien als excuus om ook buiten het nachtleven drugs te gebruiken. “Sommige mensen zien het alleen als een middeltje om zich lekker te voelen.” Volgens Hein is het juist belangrijk om een duidelijk doel voor ogen te hebben met microdosing. “Bedenk van te voren wat je er mee wil bereiken.  Zo niet, dan val je als je stopt met microdosing makkelijk terug in je oude patronen.”

Dat is iets waar Ton bang voor is: “Ik hou er ernstig rekening mee dat ik een terugval kan krijgen. Tot op heden is het niet het geval en werkt microdosing voor mij veel beter dan antidepressiva. Maar ik weet nog niet wat het op lange termijn zal doen.”

Hein hoopt dat microdosing een brug kan slaan tussen de maatschappij en psychedelica. “Veel mensen vinden psychedelica maar raar en eng, terwijl onderzoek van de laatste jaren juist aantoont dat het veel mensen kan helpen. Voor microdosing zijn mensen niet zo bang. Het is een laagdrempelige manier om in aanraking te komen met de voordelen en helende werking van de psychoactieve stoffen.”

Als het om microdosing gaat, zijn de sceptici en enthousiastelingen het over één ding eens: meer wetenschappelijk onderzoek is erg belangrijk. Dat microdosing voor sommige individuen werkt bij tal van problemen, is duidelijk. Maar hoe, voor wie, en onder welke omstandigheden zijn subclassificaties die nu slechts op anekdotisch bewijs rusten.

De comeback van onderzoek naar psychedelica

Onderzoekers aan het Imperial College London willen voor het eerst onderzoek doen naar het effect van microdosing – het nemen van een niet waarneembare hoeveelheid psychedelica om creatiever en productiever te zijn of mentale klachten te verhelpen. In de wetenschap lijkt een hernieuwde interesse te ontstaan voor de therapeutische waarde van psychedelische drugs. Hoe heeft dit zich ontwikkeld?

Wat is er tot nu toe onderzocht?
Deze interactieve tijdlijn geeft een overzicht van de nieuwe onderzoeken naar psychedelica na een pauze van zo’n 30 jaar.

Klik hier voor de interactieve tijdlijn

 

Waarom meer onderzoek?

De Nederlandse neurowetenschapper Mendel Kaelen (33) doet onderzoek naar de hersenmechanismen tijdens het luisteren naar muziek onder invloed van LSD en psilocybine aan het Imperial College London. Hij heeft het klimaat voor onderzoek naar psychedelica in snel tempo zien veranderen de afgelopen jaren. “Er is een enorme interesse in psychedelisch onderzoek die ook echt aan het toenemen is.”

Ook wordt het steeds makkelijker om onderzoek te doen. “Toen ik zeven jaar geleden begon als onderzoeker, was er één onderzoek wat het therapeutisch effect van psychedelica suggereerde. Nu stapelt bewijs zich op, er is een open deur gecreëerd voor nieuwe onderzoeken.”

Ondanks dat het sinds de War on Drugs in de jaren 60 veel moeilijker werd om onderzoek te doen naar psychedelica, zijn er volgens Kaelen op kleine schaal wat onderzoeken voortgezet. “Er zijn veel organisaties zich hard blijven maken voor psychedelisch onderzoek.” Op het gebied van geld voor nieuwe onderzoeken, educatie en de publieke opinie over psychedelica, zijn de organisaties Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS), Heffter Research Institute, Beckley Foundation en Stichting OPEN, waar Kaelen bestuurslid is, erg invloedrijk. “Dat werpt nu zijn vruchten af”, aldus Kaelen.

Kaelen bevindt zich tussen de wetenschappers die op het punt staan om voor het eerst onderzoek naar microdosing te doen. Momenteel haalt The Beckley Foundation met een crowdfunding geld op om door middel van hersenscans te onderzoeken wat precies het effect is van zo’n kleine dosis LSD. Het initiatief komt van dezelfde groep onderzoekers die in 2015 (ook met behulp van crowdfunding) hersenscans maakte van het brein onder invloed van een hogere dosis LSD.

Wat microdosing betreft, wil Kaelen vooral het verschil met psychedelica-therapie benadrukken. “Microdosing heeft eigenlijk meer weg van farmaceutische therapie aangezien iemand het middel voor langere tijd gebruikt. Bij psychedelica-therapie wordt het middel maar een of twee keer toegediend in een hoge dosering. Daarmee wordt een intense ervaring teweeg gebracht, waardoor mensen een ander perspectief op dingen krijgen.”

Om privacyredenen wilden sommige geïnterviewden niet met achternaam in dit artikel.

All rights reserved©

 

Een gedachte over “Microdosing in Nederland: hype of hulpmiddel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *