Communitylid Edo vertelt ons hoe microdosering van psychedelica tot een onverwacht breed scala aan verbeteringen in zijn leven heeft geleid – zowel mentaal als fysiek. Hij vat zijn reis tot nu toe als volgt samen: “Het was een lange zoektocht, maar na enkele ups en downs heeft het geleid tot een vermindering van medicijngebruik en een hogere kwaliteit van leven.”
Ontstekingsziekten
Mijn microdoseringsverhaal is vooral een medisch verhaal. Toen ik 28 was, kreeg ik de diagnose diabetes type 1. Toen ik 36 was, kreeg ik ook sclerodermie (systemische sclerose). Een zeldzame vorm van reuma waarbij, kort gezegd, de huid en alles wat bindweefsel bevat, verhardt. Met een beetje pech escaleert de ziekte snel naar de longen en het hart. Ik bleek een atypische vorm te hebben, de oorzaak van de ontsteking kon niet worden gevonden. Ik had geluk dat de ziekte zich langzaam ontwikkelde. In een paar jaar tijd verhardde mijn huid en werd bewegen moeilijker. Op een gegeven moment werden de klachten zo ernstig dat ik immuunonderdrukkende medicijnen moest nemen. Dit voorkwam verdere verslechtering.
Initieel onderzoek
In eerste instantie trok microdosering van psychedelica mijn aandacht, omdat ik een terugval in mijn intelligentie en creativiteit ervoer. (Later ontdekte ik dat er mogelijk een verband bestaat tussen sclerodermie en de ziekte van Alzheimer.) Het zou ook fijn zijn om iets te doen aan mijn aloude concentratieproblemen en terugkerende depressies. Mijn eerste zorg was of ik het kon combineren met de medicijnen die ik slikte. Dat was inmiddels een behoorlijke verzameling geworden. Ik injecteer dagelijks insuline, ik gebruik immunosuppressiva, pillen voor de schildklier en een maagzuurremmer. Maar tijdens mijn zoektocht naar artikelen over dit onderwerp stuitte ik op een artikel dat sprak over de genezende werking van psychedelica op atherosclerose, artritis, psoriasis, diabetes type 2, depressie en de ziekte van Alzheimer. Meerdere ziekten die verband houden met sclerodermie. De resultaten waren veelbelovend. Er werd vermoed dat psychedelica ontstekingen konden voorkomen en mogelijk zelfs reeds aangerichte schade konden herstellen.
Een moeilijke keuze
Ik kocht ALD52, dat toen nog legaal was [een LSD-analoog vergelijkbaar met 1p-LSD en 1cp-LSD, MDI], maar daarna bleef ik lange tijd twijfelen. Ik maakte me vooral zorgen of ik wel durfde te sleutelen aan mijn immuunsysteem; ik heb nu een chronische variant, wat als ik die verander in een escalerende variant? Ik ben geen wetenschapper en mijn medisch-wetenschappelijk Engels is op zijn best matig. Ik vond het moeilijk om te beslissen of ik wel het juiste zou doen. Contact met mijn artsen leverde echter weinig op. De studies waren uitgevoerd door experimentele apothekers en er was te weinig bekend over het onderwerp. Niemand durfde er iets concreets over te zeggen. Artsen worden erg voorzichtig als er geen wetenschappelijke consensus is. Terecht, je wilt geen gokker als arts, maar voor een individuele patiënt komt alles dan tot stilstand. Als er over twintig jaar wetenschappelijke consensus is bereikt, heb ik daar niet veel aan. Even terzijde: online, via schriftelijke consulten, is het tegenwoordig gemakkelijker om contact op te nemen met een arts, maar ik heb gemerkt dat het bij dit soort vragen beter is om direct contact te hebben. Ik vermoed dat artsen vrijer zullen praten. Uiteindelijk kwamen die gesprekken hierop neer: er is geen bewijs dat psychedelica je situatie kunnen verbeteren, maar er is ook geen bewijs dat het de problemen erger maakt. Ondertussen had ik het sterke vermoeden dat microdosering van LSD me zou kunnen helpen. Niet alleen om mijn denken weer op de rails te krijgen, maar misschien zelfs om de sclerodermie te onderdrukken.
Experimenten en resultaten
Het was nu bijna een jaar later en ik durfde mijn eerste experiment te starten. Onder begeleiding van een coach van het Microdosing Institute nam ik tweemaal binnen een week de laagst aanbevolen dosis ALD52. Ik merkte er niet echt veel van. Alleen visueel leek het alsof de ramen na lange tijd weer waren gewassen, vergelijkbaar met de CBD-olie die ik een jaar eerder had ingenomen. Maar in de twee weken daarna begon de huid op mijn armen losser te worden en werden mijn gewrichten soepeler. Ik kon de chaos van ons jonge gezin beter aan, ik kon me langer concentreren en ik durfde zelfs met mijn stijve lichaam op een trampoline te springen zonder bang te zijn dat ik doormidden zou breken. En dat na slechts twee microdoses. Daar wilde ik meer van. Als ik hiermee door wilde gaan, zou het goed zijn om nieuwe ALD52 te kopen, aangezien ik het al bijna een jaar had liggen. Helaas was ALD52 inmiddels illegaal verklaard en niet meer verkrijgbaar. Ik koos toen voor 1P-LSD. Deze keer geen druppels, maar een kwart blotter, de laagste aanbevolen dosis. Ook nu nam ik de microdosis twee keer binnen een week. Ik voelde druk op mijn ogen en had energie, maar het voelde een beetje kunstmatig. Mijn zicht was heel helder en de kleuren werden intenser. Alsof het de hele dag het fotografische ‘gouden uur’ was. Ik voelde me goed, maar mijn ogen hadden rust nodig.
Paniek
Een week later had ik een afspraak met mijn immunoloog. Dit was de eerste ontmoeting met een nieuwe arts die mijn huid nog niet kende. (Ik weet het, ik had mijn experimenten beter kunnen timen.) Deze arts was veel minder enthousiast over mijn huid dan ik. Tijdens het gesprek hing er een zeer ernstige, sombere sfeer en plotseling twijfelde ik aan mijn eigen observaties. Op weg naar huis voelde ik plotseling mijn gezicht verstrakken en mijn schouders en armen verstijven. Nooit eerder had ik zo’n snelle verergering van mijn ziekte meegemaakt. In de dagen die volgden, sloeg de paniek toe. Alle angstige gedachten raasden door me heen. Had ik mijn immuunsysteem een te harde klap gegeven en was de escalatie begonnen? Binnen een week voelde ik me alsof ik een veel te strak shirt droeg. Tot twee weken later had ik paniekaanvallen en af en toe werden de kleuren weer intenser. Twee weken na de laatste microdosis werden de kleuren tijdens een fietstocht zo intens dat ik angstig werd. Het duurde tot drie weken dat vooral tijdens het avondeten alles om me heen diep oranje kleurde. Het is speculatie, maar het kan zo lang hebben geduurd omdat ik de kwart blotter de tweede keer dat ik er een nam, heb doorgeslikt, waardoor er misschien een stukje is blijven steken. Blijkbaar reageer ik heel sterk op lage doses en had ik een soort semi-trip van drie weken. Gelukkig werd de huid in de weken daarna zachter en werd ik rustiger. Het resultaat was uiteindelijk dat ik flexibeler was en mijn huid veel zachter dan voor dit hele avontuur.
Psychosomatische symptomen
Hoewel dit een zeer ernstige fout was, heb ik er veel van geleerd. Omdat mijn lichaam plotseling zo sterk veranderde na een zeer onaangenaam bezoek aan de arts, lijkt het erop dat mijn problemen deels psychosomatisch zijn. De ALD52 versterkte dit effect. In dit geval werkte het negatief, maar ik weet dat het ook in mijn voordeel kan werken.
De reis gaat verder
Ik had angstige momenten meegemaakt, maar de positieve veranderingen in mijn lichaam waren zodanig dat ik twee maanden later opnieuw wilde proberen met mijn oude druppels. Het probleem was dat ik merkte dat ik weer in een depressie terechtkwam. Omdat mijn mindset de vorige keer zo’n grote invloed had gehad op het resultaat, besloot ik te wachten. Een maand later was ik klaar om te beginnen. Gedurende een periode van twee maanden nam ik één keer per week vier druppels. In het begin zag ik weer intense kleuren, dus bracht ik het terug naar drie druppels. Op een microdoseringsdag voelde ik me soms rusteloos, maar verder merkte ik niet veel. Beetje bij beetje werd mijn huid soepeler. Na die twee maanden nam ik een maand pauze van microdosering en juist in deze periode verbeterde mijn huid nog sneller. Ik begon meer te leren over de wereld van psychedelica. De ALD52 maakte me een beetje rusteloos. Ik kwam op het idee om XP-truffels in combinatie met Lion’s Mane te proberen. Chaga trok ook mijn aandacht vanwege de bewering dat het het immuunsysteem in balans zou kunnen brengen.
XP-truffels: eindelijk goed kunnen slapen en meer controle hebben over diabetes
Twee maanden lang heb ik XP-truffels microgedoseerd volgens het Fadiman-protocol. In combinatie met een dagelijkse dosis Lion’s Mane en Chaga. Ik begon met 0,3 gram, de laagste aanbevolen dosis truffels. Ik heb twee keer geprobeerd om de dosis te verhogen, maar dat maakte me weer rusteloos. Tijdens die rusteloze dagen zag ik de wereld weer in de kleuren van het ‘gouden uur’. Een ander neveneffect is dat ik op de microdoseringsdag wat spierpijn in mijn nek voelde. Ik weet nu hoe ik de slaperigheid na het innemen van de truffels kan compenseren met een druppel extra Lion’s Mane. Of ik neem ze ‘s avonds in. En ook met de Lion’s Mane en Chaga kwam ik er intuïtief achter dat ik minder nodig had dan werd geadviseerd. Vooral de Lion’s Mane maakte me hyperactief bij de voorgeschreven dosis. Vrijwel direct na de eerste dosis truffels merkte ik verbeteringen in mijn leven waar ik vooraf niet naar op zoek was.
Sinds mijn dertiende slaap ik slecht. Soms lukte het me om een paar dagen achter elkaar een goed slaapritme aan te houden, maar vaak raakte ik dat snel weer kwijt. Slapen is voor mij altijd een strijd geweest, een strijd die ik meestal verloor. Toen ik met de truffels begon, sliep ik meteen een stuk beter. Vroeger had ik soms uren nodig om in slaap te vallen en had ik ‘s ochtends ook meerdere uren nodig om echt wakker te worden (met behulp van veel kopjes koffie). Nu haal ik veel meer uit mijn slaap. Ik val snel in slaap, word regelmatig een paar minuten voor de wekker wakker en voel me echt uitgerust. Dat is me sinds mijn tienerjaren nooit meer overkomen.
Bovendien is mijn mentale toestand drastisch verbeterd. Een paar jaar nadat ik de diagnose sclerodermie kreeg, merkte ik dat ik minder geestig werd. In chaotische situaties raakte ik snel in de war. Ik raakte snel geïrriteerd, was altijd moe en was lange tijd depressief. Op slechte momenten was het alsof ik een gesloten helm droeg en had ik moeite om contact te maken met alles wat zich buiten mijn eigen hoofd afspeelde. Dit alles lijkt nu volledig verdwenen te zijn. (Oké, ik raak nog steeds wel eens geïrriteerd, maar dat ligt dan echt aan de ander…)
Op het moment van schrijven ben ik, op één slechte dag na, al acht maanden vrij van depressie. En nog een onverwacht succes. Mijn glucosespiegels zijn gestabiliseerd. Ik kan mijn bloedsuikerspiegel live volgen. Normaal gesproken zag de glucosespiegel er ‘s nachts erg rommelig uit, met veel stijgingen en dalingen. Nu zag ik plotseling een rechte lijn. Ook overdag bleef mijn glucosespiegel netjes binnen de lijnen. Mijn behoefte aan insuline is met ongeveer een kwart afgenomen. Ik ben overdag actiever geworden, dus ik weet niet of die afname direct of indirect wordt veroorzaakt door de microdosering. De werking van mijn schildklier is onveranderd gebleven, tests toonden geen verandering aan en de hoeveelheid medicatie is hetzelfde gebleven.
Meer ‘vreemde’ verbeteringen
Tegenwoordig drink ik ‘s ochtends slechts één kopje koffie, meer heb ik niet nodig. Ik denk dat ik de koffie heb vervangen door Lion’s Mane, maar de energie die ik daaruit haal voelt veel natuurlijker en minder stressvol. Ik ben meer ontspannen geworden. Ik krijg veel meer gedaan op een dag dan vroeger en ik heb niet meer constant dat gehaaste gevoel. Vreemd genoeg komen mijn wenkbrauwen ook terug, net als het haar op mijn arm. Deze waren de afgelopen jaren langzaam aan het verdwijnen. Ik vermoed dat de Chaga hier een rol in speelt. Een ander onverwacht neveneffect is dat ik minder last heb van licht dwangmatig gedrag. Dit was geen echte grote last in mijn leven, maar bijna altijd nadat ik de auto of het huis had afgesloten, controleerde ik of het ook echt afgesloten was. Soms liep ik tientallen meters terug om te controleren wat ik al wist. Dit doe ik nu niet meer.
Vermindering van medicatie
Ik kan nu rimpels op mijn huid tekenen. De verharde huid trekt zich steeds verder terug en mijn gezicht keert langzaam terug naar zijn oude zelf. Ondertussen heb ik meer energie dan ik sinds mijn kindertijd heb gehad. Niet hyperactief, maar een energieniveau dat vergelijkbaar is met dat van een gezond persoon. Mijn arts heeft ook gezien hoeveel ik ben verbeterd. In overleg heb ik de immunosuppressiva teruggebracht tot een derde van de oorspronkelijke dosis. Als de verbeteringen nog twee maanden aanhouden, stop ik helemaal met het innemen van de immunosuppressiva.
Na een maand pauze van de XP-truffels
Tijdens deze pauze werd het wat moeilijker om mijn glucosespiegels op peil te houden, ik gebruik weer meer insuline en ook de goede nachtrust is iets afgenomen. Maar beide zijn nog steeds veel beter dan vroeger. Op het moment van schrijven is er geen verslechtering van mijn huid, dus ik ga helemaal stoppen met het innemen van de immunosuppressiva. Nu moet ik een tijdje afwachten of ik echt zonder kan.
Terugkijkend, halverwege
Het is nu een jaar geleden dat ik voor het eerst een microdosis nam. Ik zocht informatie uit verschillende bronnen, maar met die informatie in handen handelde ik intuïtief en luisterde ik vooral goed naar de feedback van mijn lichaam. Ik heb een aantal verschillende dingen geprobeerd, dus ik kan niet altijd zeggen welke verbetering door welke oorzaak is gekomen. De kans is groot dat de ene verbetering, als een domino-effect, de andere heeft veroorzaakt. Het lijkt erop dat mijn ziekte een psychosomatische kant heeft. Stress en depressie vertaalden zich direct in lichamelijke klachten. En in mijn leven lagen die twee altijd net onder de oppervlakte. De psychedelica hebben me op een ander pad gebracht, zowel lichamelijk als geestelijk. De verbeteringen die ik ervaar zijn zo veelomvattend dat ik ben gaan geloven dat de psychedelica het probleem bij de bron aanpakken.
Edo
Het Microdosing Institute is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de ervaringsverhalen. We kunnen deze niet controleren op waarheid, juistheid of nauwkeurigheid. Wat wordt beschreven, wordt niet noodzakelijkerwijs ondersteund door wetenschappelijk bewijs of door artsen of deskundigen. De ervaringen mogen op geen enkele wijze worden opgevat als advies of aanbevelingen. w
