We zijn blij om weer een blog van onze vriendin Erica Avey te kunnen presenteren, waarin ze uitlegt hoe microdosering met LSD haar inzichten heeft gegeven over haar leven en haar baan, die ze uiteindelijk heeft opgezegd. Haar eerste ervaring met microdosering kun je hier lezen.
Zowel deze blog als haar andere verslagen over microdosering met LSD verschenen eerder op Medium.
Microdosing is geen shortcut voor professioneel succes
Maar het kan je doen beseffen dat het tijd is om verder te gaan.
De overgang van volledig toegewijd naar stoppen verliep aanvankelijk traag. Mijn werktijden begonnen zich aan te passen aan mijn circadiane ritme. De 9-tot-5-werkdag werd een 8-tot-3-werkdag. De ochtenden waren zo efficiënt dat ik tegen de middag helemaal uitgeput was. Ik had genoeg van schermen en vergaderingen. Dus vertrok ik vroeg van kantoor.
Met een microdosis LSD voelde ik me volledig in balans met mijn energiecapaciteit en kon ik de middagdip niet negeren. Er was geen grijs gebied meer waarin ik op kantoor rondhing of op Twitter rondkeek, terwijl de tijd voorbijging en de buitenwereld zich ontwikkelde. Geen ‘moet ik blijven of moet ik gaan’-debacles meer in mijn hoofd. Ik kon niet langer aan mijn bureau zitten (eh, staan) om de schijn te wekken dat ik een paar extra – onproductieve – uren werkte. Ik besefte dat het werk nooit af zou komen, dus het was aan mij om te bepalen wanneer ik zou gaan. En zodra ik het gevoel had dat ik mijn werk voor die dag had gedaan, glipte ik de deur uit. De trap af. Het zonlicht in.
Ik ben niet begonnen met microdosering op het werk om een professioneel voordeel te behalen, zoals veel mensen in de tech-sector. Ik begon ermee om mijn wisselende stemmingen onder controle te krijgen, waardoor ik mijn appartement moeilijk kon verlaten. Om me gewoon beter te voelen. En het werkte. Ik voelde me gelukkiger en meer op mijn gemak met mezelf. Ik nam het op werkdagen omdat ik consistent wilde blijven in mijn regime (één dag aan, drie dagen uit). Verhoogde verbeeldingskracht, concentratie en energie op het werk waren eigenlijk gewoon leuke bijwerkingen. Maar uiteindelijk maakte deze nieuwe manier van voelen, denken en bestaan het veel moeilijker om tijd op kantoor door te brengen.
Na zes maanden microdosering maakte ik geen vooruitgang op mijn werk; ik nam ontslag.
Er zijn een aantal redenen waarom de geweldige effecten van microdosering niet zo goed doorwerkten op kantoor. Microdosering heeft mijn mentale gezondheid misschien drastisch verbeterd, maar het maakte me tegelijkertijd kritischer ten opzichte van mijn werkomgeving. Ik werd me meer bewust van alles, inclusief de manier waarop mijn werk mijn gezondheid beïnvloedde. De herhaling, de stagnatie, de stress. Pieken in mijn cortisolspiegel, nachtmerries over mijn collega’s. Ik zette mijn computer aan en zag een scherm vol met gebeurtenissen die ik niet zelf had gecreëerd. Mijn tijd, energie en leven voelden buiten mijn controle. Ik begon me af te vragen: voor wie werk ik eigenlijk?
Er sloop een gevoel binnen. Een verlangen naar verandering, beweging. Op vrijdag vertrekken begon veel te lekker te voelen.
Microdosering is niet alleen een prestatieverhogend middel om de dag door te komen, door de emoties heen, door de onzin heen. Het is niet zoals een shot espresso, Adderall of wat voor noötropicum dan ook dat op dit moment populair is. Het neemt niet de scherpe kantjes weg zoals een glas wijn tijdens de lunch. Het verbindt delen van de hersenen opnieuw met elkaar en leidt onaangepaste denkpatronen om, waardoor ingrijpende veranderingen in het leven – en niet alleen een verhoogde productiviteit – vorm kunnen krijgen. Psychedelische medicijnen en therapieën moeten niet lichtvaardig worden opgevat. Of alleen maar voor professioneel gewin. De potentiële impact zou de psychiatrische zorg zoals wij die kennen kunnen herschrijven. Dit is groter dan 5-Hour Energy of Moon Juice of Four Sigmatic of Bulletproof-wat dan ook.
Maar sommige mensen proberen microdosering als zodanig op de markt te brengen. Als een oppepper. Als sleutel tot flow-toestanden. Zelfs als een manier om teams samen te brengen. Maar het zal de productiviteit van werknemers niet op magische wijze verhogen of een wondermiddel voor de techcultuur creëren. Deze verhoogde gevoeligheid zou juist de diepgewortelde organisatorische problemen van start-ups kunnen vergroten en het personeelsverloop kunnen doen toenemen.
Natuurlijk cultiveert niet elk bedrijf of elke start-up een ongezonde werkomgeving, maar het is tegenwoordig lastig om een balans te vinden. Vooral voor zeer gevoelige mensen die overprikkeld raken in open kantoren. Vooral voor mensen die het nieuws volgen. Vooral voor contentteams die informatie verzamelen. Altijd online, altijd up-to-date. Het lijkt gemakkelijker dan ooit om in een neerwaartse spiraal terecht te komen en volledig uitgeput te raken.
Het punt is: ik vond mijn baan leuk. Ik was hoofdredacteur bij Clue, een bedrijf in Berlijn dat zich bezighoudt met de gezondheid van vrouwen. Ik kon de hele dag praten over menstruatie en seks en mensen helpen hun reproductieve gezondheid te begrijpen. Het kon niet beter. Maar zoals bij de meeste middenkaderfuncties, hoe bevredigend die ook zijn, begon het allemaal een beetje eentonig te worden. Er sloop een gevoel binnen. Een verlangen naar verandering, beweging. Vrijdagmiddag weggaan begon veel te lekker te voelen.
We hoeven onze biologie niet te veranderen om beter te presteren op het werk, we moeten onze manier van werken veranderen om beter te zijn voor onze biologie.
Ik moest het alledaagse doorbreken. Als ik een uitnodiging voor een vergadering om 17.00 uur zag, sloeg ik die af. Ik probeerde zoveel mogelijk op afstand te werken. Maar toen besefte ik dat ik gewoon het kantoor vermeed omdat ik niet meer gelukkig was met elke dag naar mijn werk gaan. Microdosering versterkte alleen maar deze drang om te ontsnappen aan hetzelfde schema dat zich elke week herhaalde. Het maakte me niet beter in mijn werk, maar het veranderde wel de manier waarop ik het dagelijkse leven op kantoor zag en maakte me er nog zekerder van dat ik weg moest. Om iets anders te gaan doen.
It’s hard to quit. But young professionals are approaching work differently than previous generations. We’re more likely to leave a job and diversify our skills than commit for life. And yes, having a job at all is a privilege, but we’re still huddling at water coolers like it’s 1986.
Waarom ontwikkelt onze kantoorcultuur zich dan niet even snel als de technologie? Hoeveel uur per dag mag van mensen worden verwacht dat ze naar een scherm staren? Hoeveel jaar moeten we bij een bedrijf blijven werken? Wat gebeurt er als bepaalde banen worden geautomatiseerd? Zijn er andere manieren om in ons levensonderhoud te voorzien? Wat brengt de toekomst?
We hoeven onze biologie niet te veranderen om beter te presteren op het werk, we moeten onze manier van werken veranderen om beter te zijn voor onze biologie. Misschien was ‘tune in, turn on, and drop out’ toch niet zo vergezocht – een voorbarige, maar onvermijdelijke oproep om te ontsnappen.
Disclaimer
Microdosing.nl is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de ervaringsverhalen, wij kunnen deze niet op waarheid, correctheid of nauwkeurigheid controleren. Het beschrevene is niet noodzakelijkerwijs ondersteund door wetenschappelijk bewijs of door artsen of deskundigen. De ervaringen mogen in geen geval worden gelezen als een advies of aanbeveling.
***
Microdosing.nl kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor de inhoud van de ervaringsverslagen, noch kunnen wij de waarheidsgetrouwheid en nauwkeurigheid ervan garanderen. Deze schriftelijke verslagen worden niet noodzakelijkerwijs ondersteund door wetenschappelijk of klinisch bewijs van artsen of deskundigen op dit gebied. Deze ervaringen mogen nooit worden opgevat als advies of aanbeveling.
