- Zowel microdosering van ketamine als psilocine veroorzaakte milde angst bij ratten, wat bleek uit verminderd verkenningsgedrag op een verhoogd open oppervlak.
- Lagere doses van beide stoffen hadden vergelijkbare effecten, wat wijst op een mogelijk gemeenschappelijk neurotransmitter/receptormechanisme dat hun werking regelt.
- De resultaten wijzen erop dat therapeutische microdosering met deze stoffen contraproductief kan zijn bij de behandeling van angst, waardoor verder onderzoek voor klinische toepassing noodzakelijk is.
Inleiding tot de studie
De onderzoekers wilden de mogelijke langdurige effecten van microdosering van ketamine en psilocine op angstgerelateerd gedrag bij ratten onderzoeken, gezien de groeiende belangstelling voor microdosering als alternatieve behandeling voor angststoornissen. Ondanks anekdotische rapporten die wijzen op de voordelen van deze praktijk, ontbreekt het aan rigoureus wetenschappelijk onderzoek dat deze beweringen ondersteunt.
methode
In totaal werden 40 Wistar-ratten gebruikt, die werden verdeeld in groepen die gedurende zes dagen ketamine, psilocine of een zoutoplossing als controle kregen toegediend. De specifieke doses waren 0,5 of 3 mg/kg voor ketamine en 0,05 of 0,075 mg/kg voor psilocine. De gedragsbeoordelingen werden uitgevoerd met de elevated plus-maze-test, waarbij het aantal keren dat de dieren de open en gesloten armen betraden en de tijd die ze daar doorbrachten werden gemeten om het angstniveau te bepalen. Na toediening van de stoffen werd via statistische analyse de significantie van de resultaten bepaald met een eenweg-ANOVA en aansluitende t-toetsen.
Resultaten van het onderzoek
De bevindingen wezen erop dat beide stoffen een licht angstig profiel lieten zien. Bij ketamine leidde de lagere dosis tot een opvallende afname van het aantal keren dat de ratten de open armen van het doolhof betraden, terwijl psilocine een vergelijkbare afname liet zien bij 0,05 mg/kg. Al met al wezen hun effecten op een toename van angstgerelateerd gedrag na de behandeling, wat duidt op een mogelijke angstopwekkende werking die het gewenste therapeutische effect zou kunnen tegenwerken.
Discussie
De onderzoekers concludeerden dat microdosering van ketamine en psilocine gedragsveranderingen teweegbracht die overeenkwamen met verhoogde angst, wat het idee dat dergelijke praktijken gunstig zijn voor de behandeling van angststoornissen, in twijfel trekt. De resultaten benadrukten de gedeelde farmacologische eigenschappen van ketamine en psilocine, die waarschijnlijk voortkomen uit gemeenschappelijke pathways, zoals de activering van 5-HT2A-receptoren, die betrokken zijn bij stemmingsregulatie. Ondanks de aanvankelijk waargenomen angstverhogende effecten is verder onderzoek nodig om de implicaties voor klinisch gebruik volledig te begrijpen en om te bepalen of deze resultaten zich herhalen in diverse modellen van angst en andere psychologische aandoeningen.
Conclusie
Hoewel intermitterende microdosering met ketamine en psilocine ongetwijfeld invloed heeft op angstgerelateerd gedrag, is het totale effect bescheiden en mogelijk contraproductief. Het onderzoek onderstreept het belang van verder onderzoek onder verschillende omstandigheden om de definitieve therapeutische rol van deze stoffen bij de behandeling van angst en andere psychische problemen vast te stellen.

