- De farmacokinetiek van microdosering met LSD werd gekarakteriseerd met behulp van een farmacokinetisch model met één compartiment, waarbij een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van 3,08 uur werd vastgesteld.
- De deelnemers vertoonden minimale fysiologische effecten, met hartfrequentieveranderingen van minder dan 15%, en er werden geen significante veranderingen in de perifere hersenafgeleide neurotrofe factor (BDNF)-niveaus waargenomen.
- De aanwezigheid van bepaalde CYP-enzymgenotypes kan het metabolisme van LSD beïnvloeden en kan leiden tot variabiliteit in individuele reacties op microdoseringen.
Heranalyse van microdosering van LSD
Deze heranalyse richtte zich op een fase I gerandomiseerde gecontroleerde studie met 80 gezonde volwassen mannen om de farmacokinetiek en farmacodynamiek van microdosering van lyserginezuurdiethylamide (LSD) te onderzoeken. Deze studie omvatte een dosering van 10 µg LSD die gedurende zes weken sublinguaal werd toegediend, met als doel te begrijpen hoe het lichaam het medicijn verwerkt en wat de minimale fysiologische effecten ervan zijn. De onderzoekers construeerden een farmacokinetisch model met één compartiment dat een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van 3,08 uur aangaf. De bevindingen rapporteren minimale fysiologische veranderingen bij de deelnemers, gekenmerkt door hartfrequentieveranderingen van minder dan 15% ten opzichte van de uitgangswaarde, samen met aanwijzingen dat cytochroom P450 (CYP)-enzymen het metabolisme van LSD zouden kunnen beïnvloeden. Bovendien werden geen significante veranderingen in de perifere BDNF-niveaus gedetecteerd.
Onderzoeksopzet en methoden
De studie was opgezet als een fase I dubbelblind placebogecontroleerd onderzoek waarbij 80 mannelijke vrijwilligers in de leeftijd van 25 tot 60 jaar gelijkelijk werden verdeeld om ofwel LSD ofwel een placebo te krijgen. Deelnemers met onder andere cardiovasculaire, renale of hepatische problemen werden uitgesloten. Deze zorgvuldige selectie had tot doel een niet-comorbide en gezonde populatie te omvatten. De deelnemers moesten zelf een oplossing van 1 ml LSD of een placebo toedienen, die ze een halve minuut onder de tong moesten houden voordat ze deze doorslikten. Bovendien ondergingen sommige deelnemers dosisaanpassingen terwijl hun vitale functies en subjectieve beoordelingen gedurende het hele onderzoek werden gemonitord met behulp van visuele analoge schalen (VAS).
Monsterverzameling en farmacokinetische beoordeling
Er werden op verschillende tijdstippen na toediening bloedmonsters afgenomen om de LSD-spiegels in het plasma te beoordelen en de fysiologische reacties van de deelnemers te monitoren. In het onderzoek werd gebruikgemaakt van een geavanceerde vloeistofchromatografie-tandem massaspectrometrie (LC-MS/MS)-methode om zowel de LSD- als de metabolietspiegels in de plasmamonsters te kwantificeren. Het doel was om de gevoeligheid te waarborgen, zodat lage concentraties die microdosering weerspiegelen, konden worden gedetecteerd. De statistische analyse maakte gebruik van lineaire gemengde-effectmodellen om de interacties tussen tijd en behandelingsgroep effectief te begrijpen.
Resultaten met betrekking tot farmacodynamica en genotypering
De studie stelde vast dat een ééncompartimentmodel de beste weergave was van de farmacokinetiek van LSD. De gemiddelde piekplasmaconcentratie werd geregistreerd op 0,20 µg/L, wat de reacties van de stof bij microdoseringen aangeeft. De onderzoekers merkten op dat de farmacodynamische effecten op de hartslag en de subjectieve ‘gevoelenscores’ opmerkelijk minimaal waren, wat robuuste schattingen met betrekking tot farmacodynamische parameters verder beperkte. Genotypische analyse van de deelnemers bracht variaties in het CYP-metabolisme aan het licht, met name met betrekking tot leverenzymen die de LSD-concentratie in het lichaam kunnen bepalen. Dit inzicht wijst op mogelijke overwegingen voor gepersonaliseerde dosering op basis van genetische aanleg.
Discussie over BDNF-metingen en conclusies
Belangrijk is dat de studie geen bewijs vond voor een toename van de perifere BDNF-niveaus na microdosering met LSD, wat in contrast staat met sommige eerdere bevindingen. De grote variabiliteit in de baseline BDNF-niveaus onder de geteste populatie suggereert dat perifere BDNF mogelijk geen betrouwbare biomarker is voor neuroplasticiteit geïnduceerd door psychedelica. In wezen hebben de auteurs een zeer gevoelige test voor sublinguale LSD gevalideerd en benadrukt dat er verder onderzoek nodig is om meer inzicht te krijgen in individuele metabolische verschillen en farmacodynamische reacties. Ze pleitten voor een grotere groep genotyperende deelnemers en drongen erop aan dat toekomstige studies zich richten op diverse populaties, mogelijk inclusief vrouwen, waarbij rekening wordt gehouden met menstruatiecycli.
Gemeenschap
Wat is jouw ervaring met microdosering? Jouw verhaal kan van grote waarde zijn voor anderen. Word lid van onze gemeenschap op Discord of Facebook en deel jouw verhaal!
Farmacokinetiek en farmacodynamiek van sublinguale microdosering van lyserginezuurdiethylamide bij gezonde volwassen vrijwilligers
Lees meer over dit onderzoek op Blossom, onze onderzoekspartner.
Blijf leren
